Dla hinduizmu charakterystyczne jest przekonanie o istnieniu dwóch poziomów rzeczywistości: zwykłej, w której żyjemy, którą widzimy i dotykamy, oraz rzeczywistości wiecznej, absolutnej, niezmiennej. Jesteśmy przywiązani do tej pierwszej. Wydaje nam się realna i solidna, a egzystujący w niej ludzie równie rzeczywiści, jak my sami. Jej realność jednak, mówią indyjscy myśliciele jest złudna i cechuje ją przemijalność. Wszystko, co tutaj widzimy, pojawia się na krótko, a potem ginie; wszystko, do czego się przywiążemy i co pokochamy, w końcu rozsypie się w pył. Rzeczywistość nie jest więc wcale solidna, wprost przeciwnie 'jest mirażem, oszustwem zmysłów, chmurą, która zakrywa przed naszymi oczami prawdziwą rzeczywistość'. Hindusi mówią, że jest 'zasłoną Mai'.

Sanskryckie słowo maja pochodzi od czasownika ma 'naszkicować, wytworzyć, ukształtować' i oznacza stworzenie, pokaz form, iluzję, sztuczkę, kuglarstwo. Maja to także polityczny podstęp lub dyplomatyczny chwyt. Tym słowem Rigweda określa też zdolność bogów do przyjmowania zmiennych kształtów. To nie bogowie jednak mamią człowieka iluzją i zasłaniają mu oczy Mają. Sami bogowie, tak jak życie, świat czy indywidualny człowiek są jej wytworem. Maja jest jakby mglistą iluzoryczną materią, z której utkany jest znany nam świat. Podobnie jak mgła, jest ona nietrwała i ulotna, a przywiązanie do niej jest nieszczęściem człowieka, wzięciem pozoru za Prawdę.